بوسه زيباست نه براي هوس
پرنده زيباست نه براي قفس
دوست داشتن زيباست نه براي لمس کردن براي حس کردن
با تمام وجودکاش مي شد
اشک را تحديد کرد مدت لبخند را تمديد کرد
کاش مي شد
در ميا ن لحظه ها لحظه ديدار را نزديک کرد
من
عشق را در تو
تو را در دل
دل را در موقع تپيدن
و تپيدن را به خاطر تو دوست دارم

منغم را در سکوت
سکوت را در شب
شب را در بستر
و بستر را براي انديشيدن به تو دوست دارم

من دنيا را به خاطر خدايش
خدايي که تو را خلق کرد دوست دارم
حرف آخر
عاشقتم

عجب صبري خدا دارد
اگر من جاي او بودم
همان يك لحظه ي اول
كه ظلم را مي ديدم از مخلوق بي وجدان
جهان را با همه زيبايي و زشتي
به روي يكدگر ويرانه مي كرد

عجب صبري خدا دارد

اگر من جاي او بودم
براي خاطر تنها يكي مجنون صحرا گرد بي سامان
هزار ليلي ناز آفرين را كوبه كو آواره و ديوانه مي كردم

عجب صبري خدا دارد

اگر من جاي او بودم
بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان
سراپاي وجود بي وفا معشوق را پروانه مي كردم

عجب صبري خدا دارد

اگر من جاي او بودم
به عرش كبريايي، با همه صبر خدايي
تا كه مي ديدم عزيز نا بجايي،ناز بر يك ناروا گرديده خواري مي فروشد
گردش اين چرخ را ،وارونه بي صبرانه مي كردم

عجب صبري خدا دارد

چرا من جاي او باشم
همان بهتر كه او خود جاي خود بنشسته و تاب تماشاي تمام زشتكاري هاي اين مخلوق را دارد
وگرنه من به جاي او چو بودم
يك نفس كي عادلانه سازشي،با جاهل و فرزانه مي كردم
عجب صبري خدا دارد

عاشق نبودی تو من عاشقت بودم

در قبله گاه عشق بودی تو

به نام عشق پاک تو ستاره نازم این جا رو از نو میسازم

        زيبايي عشق به سكوته نه فرياد

        زيبايي عشق به تحمله نه خرد شدن و فرو ريختن

              عشق خيالي ست كه اگه به واقعيت برسه

              ديگه طعم شيرينشو از دست مي ده.

       عشق يه كويره كه عاشق تشنه با

       روياي سراب معشوق قدم به جلو ميذاره

عشق راه ناهمواريه كه وقتي ازش گذشتي و تمام سختی‌ها رو

پشت سر گذاشتي مي‌رسي به جايي كه اصلا تصور نمي‌كردي 

آخرش اين باشه مثل كسي كه از كوهي بالا مي‌ره به اميد اينكه

ببينه پشت اون كوه چيه؟ لذتش فقط اميد و روياي رسيدن به اون

بالاست وقتي رسيدي مي بيني هيچي پشت كوه نبوده و

نيست نااميد و خسته مي‌شيني به اين همه راهي كه اومدي

فكر مي‌كني. البته اگه بين راه سقوط نكني.

              عشق سخن گفتن با نگاهه.

       عشق اميد به رسيدن و ترس از نرسيدنه

عشق تكرار افرينش

 

همه میگفتن درسته !

منم باور کردم چون همه میگفتن !

اما درست نبود !

و همه اشتباه گفتن !

این وسط تنها ادمی که ضرر کرد من بودم

من بودم نه همه !!

بیا تا برایت بگویم

چه اندازه تنهای من بزرگ است

و تنهای من شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی کرد

به من گفت بیا

به من گفت بمان

به من گفت بخند

به من گفت بمیر

امدم ماندم خندیدم  مردم

تنهایی مرا.کاش می دانستی که چه دیوانه واردوست می دارمت.

گفتند اگر تمام یک های عالم را کنار هم بگذاری به بی نهایت میرسی

من تمام آرزوهایم را روی هم گذاشتم که به تو برسم.

هیهات آرزوهای من ازیک هم کمتربود.

به سان شبگرد تنهایی, درتاریکی شب به دنبامت می گردم

می دانم دیگرنمی یابمت. این روح من است که سرگردان

برسرگورآرزوها می گردد.دلم برای ديدارت پر می کشد...کجا

و چگونه بيابمت؟ای پرنده غزل خوانم که ازبرم پرگشودی

ورفتی غم فراقت را با که در ميان گذارم هرگز فراموشت نمی کنم .

به یادت زنده هستم و به یادت می میرم.نازنینم از درد نبودنت

گریانم.بی تو دیگرتنهاترین شدم.

بی تو دلگیرم هیچ می دانی چرا ؟ چون در برم نیستی.کاش

کنارم بودی و مرحم دردهایم می شدی.

کاش هیچ گاه آسمان گرد جدایی نمی پاشید.نمی دانی چه

قدردلتنگم. درتک تک شب های تنهایم عذاب شمردن

شب های نبودنت را کشیدم .از این روزگار خسته شده ام

درد,کشیدن سخت است .از آن سخت تردرد جدایی است.

در تمام وجودم غم را حس می کنم .

همیشه دنبال آن راه و آن جاده وآن آهی میگردمکه مرا به آشیانه تو ببرد.

بی تو پاهای خسته ام را روی ماسه ها می کشم و بی هدف

کنار ساحل را پیش می گیرموهمراه دریا که تا افق دور است

تا جایی که چشم کار می کند

پیش می روم کجا می روم؟چه می خواهم از این رفتن بیهوده؟نمی دانم...

تنها می دانم که از آسمان وزمین از طبیعت و همه چیز خسته ام

خسته ام سخت نیازمند تکیه گاهی ,تکیه گاهی قوی که

سهمی از بارغم هایم را بدوش کشد

و باراشک هایم نتواند کمرش را خم کند.ای کاش مثل آسمان

بودمهروقت که دلتنگ می شدم بغض خود را می شکستم

وقطرات اشکم را نثارزمینیان می کردم.

باید غصه ها را در دل بریزم

آری باید صبور باشم.باید صبور باشم.

صبور باشم.

در سایه سارخستگی درزیریک درخت تنها و بی پناه ازحمله تگرگ

چشم انتظارتوبودم ای رفته بی خبر

اگه يه روز ديدي که وقتي داري رد مي شي بر مي گرده و نگات مي کنه

بدون براش مهمي

اگه يه روز ديدي که وقتي داري ميوفتي بر مي گرده و با عجله مي ياد سمتت

بدون براش عزيزي

اگه يه روز ديدي وقتي داري مي خندي بر مي گرده و نگات مي کنه

بدون واسش قشنگي

اگه يه روز ديدي وقتي داري گريه مي کني بر مي گرده و مياد باهات اشک مي ريزه

بدون دوستت داره

اگه يه روز ديدي وقتي داري با يکي ديگه حرف مي زني ترکت مي کنه

بدون عاشقته

اگه يه روز ديدي وقتي داري ترکش مي کني برات فقط سکوت مي کنه

بدون ديوونت

اگه يه روز ديدي که ازنبودنت داغون شده

بدون براش همه چي بودي

اگه يه روز ديدي که يه روز از بي تو بودن مي ناله

بدون بدونه تو مي ميره

اگه يه روز ديدي که بعد رفتنت لباس سياه پوشيده

بدون بدون تو مرده

اگه يه روز ديديش که يه گوشه افتاده و يه پارچه سفيد روش کشيدن

بدون واسه خاطر تو مرده...

. تسلاي دلم مي شود بي آنکه صدايش بزنم.

آنگاه که بغض به سختي راه گلويم را مي بندد و احساس مي کنم

 که ديگر نمي توانم نفس بکشم

، درست همان هنگامي که از خودم و از همه بديهايم بيزار مي شو

م و ميخواهم با تمام وجود فرياد بکشم،

 اشک قدوم مهربان و مبارکش را بر چهره ام می نه

د تا شعله سرکش تمنايم را خاموش کند.

وقتي چشمهايم خيس اند و آيينه دلم هزار ترک برداشته است

، آرزو مي کنم که اي کاش تنها با اشکهايم مي توانستم

 بلور شکسته دلم را ترميم کنم، اما افسوس که مي دانم نمي توانم.

اشک، با همه صداقت و صفايي که دارد

 و با اينکه دلش به اندازه آسمان بي کران خدايي آبي و پاک است،

 تنها آبي است بر آتش دلم و همين داغ مرا تازه مي کند.

و من با اينکه اشک را نمي شناسم

، گريه را نمي فهمم و سکوت را درک نمي کنم،

 اين را خوب مي دانم که هرگاه دلم براي خدايي بودن تنگ شود

، مي توانم خود را به آغوش گريه بيندازم

 و هرچقدر که بخوام با اشکهايم درددل کنم.

تنهايي محيطي است كه يكباره تمام افكار وحشي

به ذهن انسان هجوم مي‌آورند.

 آن‌گاه در حالي كه در اين مرداب عظيم دست و پا مي‌زنيد، فكر

مي‌كنيد كه چگونه مي‌توان خود را نجات داد

از اين سيل خروشان تنهايي و گردباد وحشي.

تنهايي محيطي است كه شايد بعضي انسانها را بترساند،

 اما بايد راهي

براي گريز وجود داشته‌باشد.

 گريز از تنهايي نه، گريز از ترس.

بعضي مي‌گويند : "تنهايي بد دردي است"

 ولي اين‌طور نيست. اگر معناي

كامل آن را بدانيد، مي‌توانيد از آن استفاده كنيد.

تنهايي محيط خوبي است

اگر ذهن خود را با خدا تنها گذاريد،

 آن‌وقت نور معرفت را حس خواهيد كرد و

عطر او در جانتان پراكنده خواهدشد. آن‌وقت مي‌بينيد

كه ديگر خودتان نيستيد.

چيزي درونتان مي‌شكند، خرد مي‌شود

و از صداي شكستن آن به‌خود مي‌آييد.

 از ته دل فرياد برمي‌آوريد.

 نه، نيازي به فرياد نيست، شما مي‌خواهيد

صدايتان به گوش فلك برسد، اما نيازي به فرياد نيست.

حتي اگر زمزمه هم كنيد خدا مي‌شنود و مي‌پذيرد. چرا ؟

به گواهي اشكهاي پاكتان كه قطره قطره

بر گونه‌هايتان مي‌چكد و چون چشمه مي‌جوشد و همچون رود

 اما بسيار كوچكتر، سرازير مي‌شود.

به گواهي دلهاي با محبتتان كه در سينه با شوق مي‌تپد.

به گواهي دستانتان كه به سوي آسمان در طلب

 رحمتش برآورده شده. او شما را خواهد پذيرفت.

آري، خواهد پذيرفت كه هميشه

در خلوت تنهايي خود مهمانش باشيد.

سلام دوستان عزیز از همه ای دوستانی که با نظرات

خودشون و کلبه حقیرانه ی مرا با ورود خودشون روشن

کردن

به من گفتي خداحافظ و بر قنديل مژگانت

بلوار اشک جاري بود

غم تلخي ميان قصه هايت با تمام بيقراري بود

چرا با من خداحافظ

تو که گلبوته هاي شهر شادم را

زباران نگاهت باور کردي

تو که جام خيالم را

هر شب از شرابعشق تر کردي

تو که افسانه با عشق بودن را

برايم از کتاب زندگي خواندي

تو که بذر محبت را

به دشت سينه مشتاقم افشاندي

چرا با من خداحافظ

تو مهمان عزيز لحظه هاي شاد من هستي

تو همچون قصه ي شيرين عهد کودکي در ياد من هستي

خداحافظ کلامي تلخ و غمگين است

غم رفتن غمي بسيار سنگين است

خداحافظ نه

تو درياي من هستي

و من چون ماهي ام

دور از تو ميميرم

اگر رفتي سراغت را همه جا از خداي عشق ميگيرم

مرو اي بهترين حرف و کلام مهرباني ها

بيا دو خط موازي نباشيم بيا دلتنگيهايمان

را با کوچ پرستوها به دور

ترين نقطه زمين پرواز دهيم

بسرايم ودفترمانرا پراز آواز قناري کنيم

بيا با هم بمانيم که گاهي دنيا مجالي

 براي مهرباني کردن نميدهد

دیشب دلم گرفته بود...چشم هایم را بستم...تاریکی را دیدم...و در تاریکی تورا دیدم

هم چون مهتاب می درخشیدی

با تمام وجود...بی خیال از حرفهای مردم ...فریاد زدم

تو را من دوست می دارم...تورا من دوست می دارم

دوستت دارم طلوع

تا زمانی که خورشید در آسمان طلوع می کند.

بنام پاکی چشمانت

دستان مرا بگیر

حسرت نمی گذارد تو را فراموش کنم و عشق مانع ایست قلبی

و تنها نگاه تو میتواند مانع از این مرگ شود

دوستت دارم و میخواهم کنار من بمانی

بگذار این حسرت به واقعیتی تبدیل شود

و در کنارت بودن را احساس کنم

ای کاش می توانستی دیدگان شسته شده از اشک مرا

ببینی و دستان مرا در حالی که تورا نشانه رفته اند

و

تنها با صدای قلب تو خو گرفته اند

را احساس کنی

لحظه لحظه های تنهایی من

با تو و یاد تو پر می شود

و بدان

تنها تو دلیل زنده بودنی

راهی ست راه عشق که هیچ کناره نیست

انجا جز انکه جان بسپارند چاره نیست

عاشقت خواهم ماند ..............................بی انکه بدانی .

دوستت خواهم داشت .........................بی انکه بگویم .

درد دل خواهم گفت ............................بی هیچ کلامی .

گوش خواهم داد ...............................بی هیچ سخنی .

در اغوشت خواهم گریست....................بی انکه حس کنی .

در تو ذوب خواهم شد .........................بی هیچ حرارتی .

این گونه شاید احساسم نمیرد

چه کسی می گوید من باور کردم ؟ چه کسی می گوید من فراموش کردم؟چه کسی می گوید آتش

عشق در وجودم خاموش شده؟ چه کسی می گوید...

حقیقت را نمی گوید...

من هنوز باور نکردم ، من فراموش نکردم ، آتش عشق نیز هم چنان در وجودم شعله ور است.

من هنوز شبها به یادت می خوابم و روزها بخاطر دلتنگی ات می گریم ، من هنوز مثل روزهای سرد

زندگیم  به تو و خاطره هایت می اندیشم.

به آن روز سرد زمستان که باران تمام لباسهایم را خیس کرده بود و من غافل از سرمای آن روز در انتظار

آمدنت لحظه شماری می کردم.

به آن روز می اندیشم که دستان سردم را در دستان گرمت می فشردی و طوری نگاهم می کردی که

انگار اولین بار است مرا می بینی ـ همانطورنو و تازه ـ

یادش بخیر!! بهترین روزهای زندگیم گذشت من امروز اگر زندگی می کنم با یاد لحظه های با تو بودن

است ، اگر نفس می کشم به خاطر عشقی است که هنوز در وصالش می سوزم.

من هنوز باور نکردم.

...کاش آن زمان که دستش را بر شانه ام گذاشته بود ، گریخته بودم.

 آدمها خشكند ... حقايق تلخند ..... روياها شوكران !

 جوی های روان تنگ اند و درختان قطور ضعيف !

 خورشيد گرم است و سوزان .. ماه بی خيال و فروزان !

 می دانم . من می دانم . تو هم می دانی ... همه می دانند ... روزگار عجيبی است !

 انسانها در ميان خرابه هايی که زيبايشان می نامند می زیند و به آن عشق می ورزند .

 و اينچنين بر حقارت خود دامن می زنند ...

 و من به دور از هياهوی آدمک های دل خوش ... همچنان در خود فرو می روم .

 هر چه بيشتر در ميانشان می زيم دورتر می شوم و غربيه تر ! 

 آری ... معصوميت كودكيهايم گم شده است ،

 اما من هنوز هم همان كودك عاشقم  و ساده دل !

 و همچنان در انتظار ،

 در انتظار ظهور باغی از جنس اقاقی ،

 كه مرا از خود و خويشتن ها برهاند  و به سر منشا خود بازگرداند .

 و  رسیدن به خدایی که در این نزدیکیست ...

 من اينجا تنها ماندم ،

 خدایا مرا به بغضی که از تو می شکند بسپار ،

 مرا به باد های تندِ رهاکننده ی گويا ...  مرا تا هميشه به باران شوينده بسپار .

 پروردگارا ، انتظار سخت ترين مجازاتی است كه برایم در نظر گرفته ای !

 مرا ...... ببـــــــر .  

بگذار که در حسرت ديدار بميرم

                                        در حسرت ديدار تو بگذار بميرم

دشوار بود مردن و روی تو نديدن

                                       بگذار به دلخواه تو دشوار بميرم

بگذار که چون ناله مرغان شباهنگ

                                    در وحشت و اندوه شب تار بميرم

بگذار که چون شمع کنم پيکر خود آب

                                    در بستر اشک افتم و ناچار بميرم

بگذار چو خورشيد گدازنده مس فام

                                      در دامن شب با تن تب دار بميرم

بگذار شوم سايه ايوان بلندت

                                       سويت خزم و گوشه ديوار بميرم

ميميرم از اين درد که جان دگرم نيست

                                        تا از غم عشق تو دگر بار بميرم

تا بوده ام ای دوست وفادار تو بودم

                                            بگذار بدان گونه وفادار بميرم

من اگر اشک به دادم نرسد می شکنم؛

اگر از یاد تو یادی نکنم، می شکنم

روزي كه تو به دنيا آمده بودي آسمان براي زمين داستاني ميگفت از آنسوي

ابرها از بالاترين جاي آسمان

از آسمان هفتم جايي كه فرشته ها غمگين نشسته بودند و زانوي غم بغل

كرده بودند روزي كه تو به دنيا

آمدي بغض ابرها آنقدر سنگين شده بود كه خشم رعد و برقي آنها را به

گريه واداشت آسمان با صداي

گريه آلودش همراه با نوازش دستهاي مرطوبش داستاني ميگفت ميپرسي

چرا در روز ميلاد تو ؟ وقت آن

است بعد از سالها كه از روز غمگين فرشته ها ميگذرد در اين روز باراني

قصه ي آسمان را همراه با نغمه ي باد براي تو تعريف كنم!

 در يك باغ سر سبز و بزرگ در بهشت فرشته هاي كوچولو همه با هم جمع

شده بودند و بازي ميكردند و

فرشته هاي بزرگتر در باغها گل ميكاشتند و آواز ميخواندند. ميان همه آن

فرشته هاي كوچولو يك فرشته

ي ناز با بالهاي كمرنگ صورتي با صداي بلند شيطنت ميكرد و آواز ميخواند

آخه او از همه شيطونتر بود و

همه او را دوست داشتند.ناگهان فرشته ي تولد او را صدا كرد و گفت :‌خدا با

تو كار دارد بايد به پيشش

بروي فرشته ي كوچولو خوشحال شد و خنديد براي اينكه او خدا را خيلي

دوست داشت و دلش براي خدا

تنگ شده بود پس جست و خيز كنان پيش او رفت. وقتي رسيد خدا بهش

گفت سلام فرشته ي كوچولو

قشنگم براي تو يك خبر خيلي خوب دارم تو تا حالا درباره ي زمين شنيدي ؟

فرشته ي كوچولو با تعجب

جواب مثبت داد . و گفت خيلي دوست داره كه آنجا را ببيند. خدا لبخند زد و

گفت: يك پدر و مادر مهربان

ميخواهند تو را به زمين ببرند . فرشته گفت: پدر و مادر چيه؟ خدا خنديد و

گفت :‌دوستهاي مهربوني

هستند كه از تو مواظبت ميكنند وقتي بخواي گريه كني ميتوني سرتو روي

شونه هاشون بذاري و بهترين

هديه ي تو براي آنها لبخند توست . ولي فرشته ي قشنگم وقتي بري ديگه

من را نميبيني ولي ميتوني

باهام حرف بزني ولي تا سالها نميتوني به اينجا برگردي. فرشته بغض كرد و

گفت : ولي من نميخوام برم

ميخوام پيش تو باشم قول ميدم ديگه آنقدر شيطوني نكنم فقط بذار من

اينجا بمونم اگر من برم ديگه

فرشته ها رو نميبينم ديگه حرفهام را به جز تو به چه كسي بزنم چه طوري

تو را ببينم. خدا فرشته را ناز

كرد و گفت: ولي من به تو فرشته اي ميدم تا بتوني حرفهايت را به او بزني

و كساني كه تو را ميخواهند

آنقدر تو را دوست دارند كه ديگر احساس دلتنگي نخواهي كرد و هر وقت

خواستي كه با من حرف بزني

فقط كافي است دستهايت را رو به آسمان بلند كني و مرا صدا بزني و من

صداي تو را خواهم شنيد و من

هميشه مواظبت خواهم بود.من تو را به دست فرشته ي مهرباني به نام

مادر ميسپارم. مبادا كه فرشته

ات را اذيت كني و بدان كه همه ي فرشته هاي خوب و کوچک مثل تو بايد

روزي به زمين بروند پس حال  

برو و از فرشته هاي ديگر خداحافظي كن ! و بدان كه من هميشه در كنارت

هستم حتي اگر تو مرا نبيني .

بله اينگونه بود كه فرشته ي بال صورتي از همه ي دوستانش خداحافظي

كرد و به زمين آمد و با يك تيكه

ابر كوچك از آن باغ سرسبز دور شد و به زمين رسيد ولي وقتي آدم ها را

ديد نتوانست گريه نكند پس به

گريه افتاد و تنها وقتي آرام شد كه به دست فرشته ي زميني اش دادند آري

نوزاد قشنگ ما تنها در بغل مادرش آرام گرفت .

روزي كه تو به دنيا آمدي باران ميباريد ولي باران واقعي نبود گريه ي فرشته

ها بود چون يكي از آنها كم شده بود.

دختران اشک غمگینند

روزها...نه ماهها...نه نمیدانم شاید سالها از آن روز بگذرد که نگاهم با

ژنگاهت در س کوچه ی بی کسی گره خورد از آن روز که در عالم خود با

عالم تو آشنا شدم.

آه... خواب بودم یا بیدار؟

وقتی که نگاهت میکردم و نگاهم را اسخ میدادی

خواب بوذم یا بیدار؟

وقتی که باد گیسوهایمان را در آن جشن عشق نوازش میکرد

خواب بودم یا بیدار؟

وقتی که لبانم لبهایت را با لبخند اسخ میداد

خواب بودم یا بیدار؟

و آن روز که تو را با دیگری دیدم

کابوس میدیم یا بیدار بودم؟

و آن هنگام که با دیگری بودی و مینگریستمت با شرم سرت را ایین

انداختی

شرم نگاهت...

خواب بود یا بیداری؟

و روز بعدش که با شرم و عذرخواهی نگاهت را به نگاهم دوختی و من

نگاهم را همراه با لبخند بخشش به سویت فرستادم . آن حماقت...

در کابوسهایم بود یا بیداری؟

و اینک که من نگاه عاشقم را با شاخه گل التماس به سویت میفرستم و تو

آنرا با نگاه نفرت و تیغ انزجار به سویم میفرستی در کابوسم یا بیداری؟

تو را میخوانم...من از تو میمیرم

تو وجود من هستی...تو خونی هستی که در رگهای ناامید من میدود

تو چنان سرکشی که عشق پاک مرا نمیبینی

تو نگاهت چنان دنبال نگاههای پر زرق و برق اطرافت است که نگاه عاشق

مرا نمیبینی.نگاه پاک و ساده ی مرا که تنها از تو پاسخی برای سوسوی نا

امیدانه اش میخواهد

تو نمیبینی گریه های شبانه و ناله های هر روز مرا

تو نمبینی تلاشهای بی ثمر مرا برای شنیدن یک ثانیه صدایت

تو نمیبینی که من چه دردی میکشم

درد میکشم که از تو دورم و هیچ کس نمیتواند یاریم دهد

درد میکشم که از سمت تو تایید نمیشوم و نمیتوانم کلمات محبت آمیز تو را

گرمای پشتم قرار دهم

من میدانم تو نمیبینی که من چه تلاشی میکنم تا کسی به راز قلبم ی نبرد

تو نمیبینی...و هیچ کس نیست تا بتوانم عمق این حادثه را برایش بگویم

اکنون کسی دیگر منتظر چشمهای بی نور من نیست

کسی دلش نمیخواهد دست مرا در دست بگیرد

و کسی نمیتواند کمک کند

تو در اطرافیانت غرقی...آنها از وجود تابنده ی تو سرشارند

اما من گاه گاه باریکه های نور تو را چون تشنه ای سر میکشم و قبل از آنکه

سیراب شوم بار دیگر سایه بر من چهره می افکند

و من باز تا ابدیت پنهان در تنهایی خود فرو میروم!

همیشه انکار کرده ام که تو برای من همچون هوایی هستی که تنفس می کنم

نمی دانی چقدر در حسرت داغ تو می سوزم

می سوزم که نمی توانم حتی برای یک ثانیه در آغوشت بگیرم

دلم می خواست حتی اشکی بودم که از شادی بر گونه های زیبایت جاری می شدم

و به فاصله ی یک

ثانیه جان می باختم

به این ترتیب می توانستم صورت تو را که برایم آرزوست لمس کنم

تو را ندیده ام.....نشناخته ام.....اما همه ی وجودم هستی

شاید سالها بماند.....این حسی که احساس می کنم

دردی که احساس می کنم........غروری که از شناختن تو در وجود دارم

شاید همین فردا.....یک ساعت دیگر

شاید بعد از درس امروز فراموشت کنم

زمان مرا یاری خواهد کرد.....من در طول زمان با تو آشنا شدم

به من بگو...

چه گونه می توانم فراموشت کنم وقتی در هر قسمت کوچکی از زندگی ام تو وجود داری

به من بگو

چه گونه فراموشت کنم؟

وقتی در تک تک لحظه های عمرم و هر نقطه ی روحم نشانه ای از وجود تو نهفته است

به من بگو

چه گونه انکار کنم عشقی که می دانم حقیقی ست

چه گونه وجود تو در ابتدا و انتهای سرنوشتم را انکار کنم؟

چه گونه بر طعنه های هر دقیقه ی دوستان نزدیکم طاقت بیاورم؟؟؟؟

به من بگو.......

چرا نمی توانم تا ابد با یاد تو تنها باشم.........